حاجی فیروز در عید نوروز

حاجی فیروز مردی است با چهره سیاه کرده و لباسی به رنگ قرمز همراه با کلاه دوکی شکل قرمز، دایره و دنبکی به دست می گیرد ، به خیابان می آید و به رقص و شیرین کاری و خواندن شعرهای ضربی به رقص می پردازد ، مردم از هر سنی دور او جمع می شوند و همراه با او شادی می کنند ، گفته می شود که سیاهی صورت حاجی فیروز به دلیل بازگشت او از سرزمین مردگان است.

البته شواهد نشان می دهد که این شخصیت نیز جزو مراسمات اصلی ایرانیان نبوده و پس از حمله اعراب شکل گرفته شده ، در اینجا فقط به چیزی که هم اکنون شاهد آن هستیم اشاره می کنیم و مقالات مرتبط در اینترنت و منابع مرتبط برای علاقه مندان قابل دسترس می باشند.

شعرهایی که معمولا حاجی فیروز می خواند :

حاجی فیروزه ،

سالی یه روزه ،

همه می دونن ،

منم می دونم ،

عید نوروزه ،

ارباب خودم سامالا علیکم ،

ارباب خودم سر تو بالا کن ،

ارباب خودم منو نیگا کن ،

ارباب خودم لطفی به ما کن ،

ارباب خودم بزبز قندی ،

ارباب خودم چرا نمی خندی ؟

بشکن بشکنه بشکن ،

من نمی شکنم بشکن ،

اینجا بشکنم یار گله داره ،

اونجا بشکنم یار گله داره !

این سیاه بیچاره چقد حوصله داره ....