نام علمی : Trigonella gracum

شنبلیله سبزی اصلی قورمه سبزی ، غذای مطبوع ایرانی است .

این گیاه در نواحی مختلف ایران ، هند و الجزیره ، ایتالیا و اسپانیا می روید .

شنبلیله دارای مواد چرب و مواد نشاسته ای ، مواد ازته ، مواد فسفره و ماده ای بنام گونل لین می باشد.

البته این گیاه دارای طعم و اسانس معطر می باشد ، تحقیقات جدید نشان داده است که شنبلیله دارای اسید نیکوتینیک یا نیاسین که ویتامین B۳ نیز نامیده می شود ، می باشد ، این ویتامین عامل جلوگیری کننده از بیماری پلاگرا می باشد و همچنین اثر گشاد کننده عروق را نیز دارا است .

یکی از دانشمندان با تحقیقات زیادی که روی شنبیلیه انجام داد ، دریافت که شنبلیله در رفع سل استخوانی اطفال بسیار موثر است .

شنبلیله در طی قرون گذشته ، در ایران برای بسیاری از بیماری ها مصرف می شده است ، برای این منظور حتی از دانه شنبلیله استفاده شده است و بیماری ها سریعا بهبود پیدا می کند .

شنبلیله چون دارای مواد فسفره ، آهن ، ازته و یاستازهای مختلف می باشد ، تقویت کننده لوزالمعده نیز می باشد و بنابراین دستگاه هاضمه را بکار انداخته و لاغری های مفرط را از بین می برد .

شنبلیله بطور کلی شفادهنده بیماری های روحی و جسمی است و حتی اثرات مفیدی در اشخاص مبتلا به مرض قند و سل ریوی و استخوانی دارد ، در قدیم شنبلیله برای مداوای بیماری قند بکار می رفته است.

دانه شنبلیله با این همه خواص مفید ، دارای بوی ناپسند است ، بنابراین برای استفاده از آن دانه در شده آن را باید با مواد معطر مخلوط نمود که بوی بد آن را تا اندازه ای برطرف کنند .

برای تهیه پماد شنبلیله ۳ تا ۴ قاشق سوپخوری دانه شنبلیله را با سرکه مخلوط کرده و برای رفع التهاب های سطحی پوست بدن مصرف کنید .

برای تقویت عمومی بدن ، بهتر است که دانه شنبلیله و گیاه آن را قبل از غذا مصرف کرد .

در زمان انتشار این مطلب مضرات خاصی برای آن نیافتیم ، اگر بیماری خاصی دارید جهت جلوگیری از تداخل دارویی احتمالی ، بیشتر تحقیق بفرمایید .