قرآن مجید - سوره البلد

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

قسم به این شهر مقدس ( مکه)، (۱)

شهرى که تو در آن ساکنى، (۲)

و قسم به پدر و فرزندش ( ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح)، (۳)

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگى او پر از رنجهاست)! (۴)

آیا او گمان مى کند که هیچ کس نمى تواند بر او دست یابد؟! (۵)

مى گوید: «مال زیادى را (در کارهاى خیر) نابود کرده ام!» (۶)

آیا (انسان) گمان مى کند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیرى انجام نداده) است؟! (۷)

آیا براى او دو چشم قرار ندادیم، (۸)

و یک زبان و دو لب؟! (۹)

و او را به راه خیر و شر هدایت کردیم! (۱۰)

ولى او از آن گردنه مهم نگذشت! (۱۱)

و تو نمى دانى آن گردنه چیست! (۱۲)

آزادکردن برده اى، (۱۳)

یا غذا دادن در روز گرسنگى... (۱۴)

یتیمى از خویشاوندان، (۱۵)

یا مستمندى خاک نشین را، (۱۶)

سپس از کسانى باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایى و رحمت توصیه مى کنند! (۱۷)

آنها «اصحاب الیمین »اند (که نامه اعمالشان را به دست راستشان مى دهند)! (۱۸)

و کسانى که آیات ما را انکار کرده اند افرادى شومند (که نامه اعمالشان به دست چپشان داده مى شود). (۱۹)

بر آنها آتشى است فروبسته (که راه فرارى از آن نیست)! (۲۰)