صعود ، همیشه برای قله نیست !

خیلی از تحصیل کرده ها وقتی دانشگاه را تمام می کنند ، دیگر سراغ کتاب نمی روند ، وقتی دلیلش را می پرسیم می گویند قصد گرفتن مدرک بالاتر را ندارند و یا به قله آرمانی خود رسیده اند و دیگر دلیلی برای مطالعه بیشتر در خود نمی بینند ! در حالی که انسان باید دایم در حال یادگیری باشد ، نه فقط برای اینکه به سمت جلو پیشرفت کند ، بلکه بیشتر به این دلیل که پسرفت نداشته باشد و دچار عقب ماندگی نشود.

به زبان خیلی ساده همه کوهنورد ها فقط به نیت رسیدن به قله راهی کوهستان نمی شوند ، بعضی از آنها می خواهند از دره خود را بالا بکشند و خورشید را به تمامی مشاهده کنند.

اگر شب و روز از ما خواسته می شود تمیز باشیم و نظافت و بهداشت شخصی و اجتماعی را رعایت کنیم ، برای این نیست که فقط زیبا و جذاب باشیم ، بلکه بیشتر برای این است که مریض نشویم و از دست میکروب ها و بیماری ها جان سالم به در بریم.

اگر توصیه می شود نظم و ترتیب را در تمام بخش های زندگی خود حاکم کنیم و منظم بودن و مرتب بودن را جدی بگیریم ، فقط برای این نیست که دوست داشتنی و باکلاس باشیم ! بلکه بیشتر به این دلیل است که بی نظمی و به هم ریختگی ، دشمن شماره یک موفقیت است و اگر مواظب نباشیم می تواند بلای جان ما شود.

نکته اینجاست که بسیاری مواقع وقتی نصیحتمان می کنند که خوب باشیم و خوبی پیشه کنیم و افکار نیک در سر راه دهیم و گفتار نیکو بر زبان آوریم و عمل و کردارمان خوب و پسندیده باشد ، اغلب اوقات ما این گونه استدلال می کنیم که خوب، ما به سادگی قید رسیدن به قله را می زنیم و همین شکلی که الان هستیم زندگی خود را ادامه می دهیم ، در حالی که این اندرزها فقط برای بهتر شدن و صعود نیست ، بلکه برای جلوگیری از سقوط در دره فلاکت و پلیدی است.

وقتی همه کارشناسان علم بدن توصیه به ورزش می کنند ، هدف آنها اصلا قهرمانی و مدال آوردن نیست ، بلکه هدف اصلی ورزیده سازی بدن و سالم سازی آن و جلوگیری از تحلیل و ضعف و از کارافتادگی بدن است ، اینکه کسی با خود بگوید من چون قهرمان شدن و خوش اندام بودن برایم اهمیتی ندارد ، پس قید ورزش را می زنم ! در واقع شبیه کسی است که گمان می کند همه صعودها برای رسیدن به قله است و از این نکته طلایی غافل است که خیلی ها صعود می کنند تا از سقوط بگریزند.

یا زمانی که استادان معرفت توصیه می کنند که مسایل معنوی را جدی بگیرید و در طول شبانه روز زمانی مشخص برای مراقبه و تامل کنار بگذارید و نسبت به رعایت مسایل اخلاقی جدی باشید ، این نه برای آن است که از شما یک فرشته بسازند ! بلکه بیشتر به این دلیل است که آرامش یابید و مانع از سقوط معنوی و انحطاط اخلاقی خود شوید.

تصور اینکه صعود چون پرزحمت است و سخت ، پس می توان با فراموش کردن قله و صرف نظر از قهرمانی قید صعود را زد و همیشه در همین حالتی که هستیم بمانیم تصوری باطل است و صعود مستمر و دایمی رو به بالا در هر بخش از زندگی ضروری است ، نه فقط برای فتح قله ، بلکه بیشتر برای گریز از دره و سقوط در گودال هایی که هر لحظه عمیق تر می شوند.

چه بخواهیم و چه نخواهیم صعود تقدیر ابدی ما در زندگی است ، قله ها فقط بهانه اند ...