ماجرای نامه ناگشوده

پسر جوان پس از مدت‌ها از منزل خارج شد. بیماری روحیه او را مکدر کرده بود و حالا با اصرار مادرش به خیابان آمده بود، از کنار چند فروشگاه گذشت. ویترین یک فروشگاه بزرگ او را جلب کرد و وارد شد. در بخشی از فروشگاه که مخصوص موسیقی بود، چشمش به دختر جوانی افتاد که فروشنده آن قسمت بود. دختری بود همسن خودش و لبخند مهربانی بر لب داشت. لبخند آن دختر به نظرش زیباترین چیزی بود که به عمر دیده بود.

دختر نگاهی به او کرد و پرسید می‌ تونم کمکتون کنم ؟

در یک نگاه در وجودش علاقه ‌ای را نسبت به او احساس کرد ، ولی هیچ عکس ‌العملی از خود نشان نداد ، فقط گفت من یک لوح موسیقی می ‌خوام. یکی را انتخاب کرد و به دست دختر داد.

دختر لوح را گرفت و با همان لبخند گفت : میل دارید این را برایتان کادو کنم ؟ و بدون این که منتظر جواب شود به پشت ویترین رفت و چند لحظه بعد بسته کادوپیچ شده را به پسر داد.

پسر جوان با کادویی که در دست داشت به خانه رفت و از آن روز به بعد هر روز به فروشگاه می ‌رفت و یک لوح می ‌خرید و دختر نیز لوح را کادو می ‌کرد و به او می ‌داد.

پسر بارها خواست علاقه خود را به فروشنده جوان ابراز کند ولی نتوانست. مادرش که متوجه تغییر رفتار پسر شده بود، علت این پریشانی را از او جویا شد و وقتی متوجه علاقه او شد پیشنهاد کرد که این موضوع را به خود دختر بگوید و نظر او را هم بپرسد ، ولی پسر هر بار که می ‌خواست با او صحبت کند نمی‌ توانست و فقط با خرید یک لوح خارج می ‌شد.

بیماری جوان کم‌ کم شدیدتر می‌ شد و او نمی ‌توانست علاقه ‌اش را به دختر ابراز کند.

یک روز که به فروشگاه رفت فقط شماره تلفنش را روی کاغذی نوشت و روی ویترین گذاشت و خارج شد و روز بعد دیگر به فروشگاه نرفت. چند روز گذشت و دختر از نیامدن جوان تعجب کرد و به یاد شماره تلفن افتاد و با منزل او تماس گرفت. مادر پسر جوان گوشی را برداشت و وقتی متوجه شد که او همان دختر فروشنده است با گریه گفت تو دیر تماس گرفتی، پسر من دو روز پیش از دنیا رفت.

دختر بسیار متأثر شد و از مادر نشانی‌ اش را پرسید تا او را ببیند وقتی به منزل پسر رسید، از مادرش خواهش کرد که اتاق پسر را ببیند. در اتاق پسر انبوهی از لوح ‌های موسیقی روی هم چیده شده بود که کادوی آنها باز نشده بود.

مادر یکی از کادوها را باز کرد و با تعجب داخل آن یک یادداشت دید که روی آن نوشته بود : تو پسر مؤدب و باشخصیتی هستی ، اگر مایل باشی می ‌توانیم با هم یک فنجان قهوه بخوریم. یادداشت از طرف دختر جوان بود. مادر بسته بعدی را باز کرد و باز هم همان یادداشت.

مادر با گریه گفت : پسرم ، به تو گفته بودم که اگر واقعاً‌ او را دوست داری احساست را ابراز کن و بگذار او هم بداند که احساسی نسبت به او داری ، ممکن است او هم به تو علاقمند و منتظر تو باشد ، قبل از این که فرصت را از دست بدهی احساست را بیان کن.