درس هایی از اوشو

◄ زمانی که تسلیم باشی ؛ تمام هستی از تو حمایت می کند ، هیچ چیز با تو مخالف نخواهد بود ، زیرا تو با هیچ چیز مخالف نیستی.

◄ خودت را بپذیر ؛ هر چه که هستی ، حتی اگر نقصی هم داری آن را بپذیر. تنها آن هنگام قادری دست از جنگ با خودت برداری و آسوده باشی.

◄ زندگی یعنی آموختن صلح ، صلح با دیگران نه ، با خودت.

◄ عشق یک تجربه هست ، ولی زبان بسیار مکار است ، پس مراقب زبانت باش.

◄ سکوت را بر خودت تحمیل نکن ، هیچ چیز را بر خودت تحمیل نکن ، شادی کن ؛ آواز بخوان ، بگذار ذهنت خسته شود ، آنگاه رفته رفته لحظات کوچکی از سکوت و آرامش واردت می شود.

◄ توانایی عشق ورزیدن ؛ بزرگترین هنر جهان است.

◄ اگر بتوانی دیگری را همانطور که هست ؛ بپذیری و هنوز عاشقش باشی ؛ عشق تو واقعی است.

◄ وقتی با عشق به دیگری بنگری ؛ او والا می گردد و منحصر به فرد.

◄ هر گاه عاشق باشی احساس عجز کامل می کنی ، درد عشق هم همین است ، زیرا تو می خواهی هر کاری را برای معشوقت انجام دهی ، اما می فهمی که کاری از دستت بر نمی آید ، اما عشق یعنی همین که تمام فکرت ؛ خدمت به دیگری باشد ، حتی اگر از عهده ات بر نیاید.

◄ تو نمی توانی انسانی را تصاحب کنی ، زیرا او یک شخص است ، تصاحب فقط با اشیاء ممکن است ، اگر هنوز به دنبال تصاحبی ؛ عشق تو شهوت است.

◄ اگر نتوانی با معشوقت ساکت بمانی ؛ بدان که هنوز عاشق نشده ای.

◄ تنها راه کسب عشق ؛ از طریق همین عشق میسر می شود ، هر چه بیشتر ایثار کنی ؛ بیشتر می گیری.

◄ والاترین انسان کسی هست که با عزمی شکست ناپذیر ؛ انتخاب کند.

◄ هر موجودی ؛ یک سرود الهی است ، بی همتا ؛ منحصر به فرد ؛ تکرار نشدنی و غیر قابل مقایسه.

◄ اگر بتوانی تماماً و یک دل عشق بورزی ؛ از عمق دلت ؛ زندگی تو سرشار از شادی و احساس می شود ، نه تنها برای خودت ، بلکه برای دیگران هم ، اصلاً تو برای دنیا برکت و نشاط خواهی شد.

◄ اگر عشقی احساس نمی کنی ؛ تظاهر نکن ، سعی نکن نمایش بدهی که عاشقی ، حتی اگر خشمگینی بگو که خشمگین هستی و باش ، ولی حقیقی باش.

◄ زندگی یک مسابقه و رقابت نیست ، پس دلیلی هم برای مقایسه خودت با دیگران وجود ندارد.

◄ هیچکس نمی تواند تو را تغییر دهد ، تنها خودت قادر به تغییر خودت هستی.

◄ اصیل بودن و واقعی بودن نهایت زیبایی است.

◄ اصیل بودن یعنی واقعی بودن ، خنده هایت ، گریه هایت ، نفرتت و عشقت و همه زندگیت باید واقعی باشد تا اصیل باشی.

◄ آنان که طمع کارند ؛ برای پر کردن احساس تهی بودنشان بارها و وزنه ها را با خود حمل می کنند.