از گذشته و در آیین های پارسی ، خصوصا به هنگام تولد ها و شادباش گفتن ، می گوییم الهی ۱۲۰ سال زنده باشی ، ریشه آن در اینجاست ... :

الهی ۱۲۰ سال زنده باشی در سایت علی نوروزی

چرا می گوییم " الهی ۱۲۰ سال زنده باشی " ؟!!!

آیا می دانید چرا وقتی به هم می رسیم ، می گوییم الهی ۱۲۰ سال زنده باشی ؟ برای چه نمی گوییم ۱۰۰ یا ۱۵۰ سال یا ...

در ایران و در زمان ماقبل هجوم اعراب به ایران ، سال کبیسه را به این صورت محاسبه می کردند که به جای اینکه هر ۴ سال یک روز اضافه کنند ( که البته اضافه هم می کردند ) هر ۱۲۰ سال یک ماه را جشن می گرفتند و در کل ایران این جشن برپا بود ( حتماً خوانندگان می دانند که تقویم فعلی که بنام تقویم جلالی نامیده می شود حاصل زحمات خیام و سایر دانشمندان قرن پنجم هجری است )

برای این که بعضی ها ممکن بود یک بار این جشن را ببینند و عمرشان جواب نمی داد تا این جشن ها را دوباره ببینند ( و بعضی ها هم اصلا این جشن را نمی دیدند ) ، دیدن این جشن را به عنوان بزرگترین آرزو برای یکدیگر خواستار بودند و هر کسی برای طرف مقابل آرزو می کرد تا آنقدر زنده باشی که این جشن باشکوه را ببینی ، و این ، به صورت یک تعارف و سنتی بی نهایت زیبا درآمد که وقتی به هم می رسیدند بگویند ۱۲۰ سال زنده باشی ( و مثل بسیاری مثل های زیبای پارسی به یادمان خواهد ماند )

مرور بقیه مطالب جالب ایران شناسی

کامروا و پیروز باشید
علی نوروزی