سپندارمذگان قدیمی تر از ولنتاین

چرا می گوییم جشن روز سِپَندارمَذگان ارجح تر از والنتاین ( ولنتاین ) ؟

با درود به همه کسانی که دوست دارند با عشق و محبت زندگی کنند ...

روز ۲۵ بهمن مصادف است با روز والینتاین ( ولنتاین ) که روز عشق و محبت نامیده می شود و طبیعی است که اکثر جوانان ایران علاقه مندند در چنین روزی عشق و علاقه خود را با دادن هدایای مختلف به کسانی که دوستشان دارند نشان دهند و این بسیار کار زیبا و خوبی است ، ولی اگر ۴ روز بیشتر تحمل کنند می توانند در روز عشق و محبت ایرانی در ۲۹ بهمن ماه روز سِپَندارمَذگان علاقه خود را ابراز کنند.

ادامه مطلب را مطالعه بفرمایید تا خودتان قضاوت کنید ، چرا در حالی که خودمان چنین مناسبت زیبایی داشته ایم و داریم ، تحت تاثیر رسانه ها و فرهنگ های دیگر قرار بگیریم ؟!! آن هم در جایی که اندیشمندان شرق و غرب به فرهنگ والای ایرانیان باستان معترف هستند...

در اینجا توضیحی تاریخی برای دوستانی که با این اسم آشنائی ندارند گذاشته ام ، لطفاً این لینک را برای همه دوستان و آشنایان خود ارسال کنید و برای دیگران هم توضیح دهید که ما پیش از همه دنیا به عشق و محبت ارج می نهادیم ، حتی فلسفه سپندارمذگان بسیار زیباتر از ولنتاین می باشد و یکی دیگر از افتخار های ما ایرانیان می باشد.

سپاسگزارم مهر ایران

در صده سوم میلادی که مطابق می شود با اوایل شاهنشاهی ساسانی در ایران ، در روم باستان فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم ، کلودیوس عقاید عجیبی داشته است ، از جمله اینکه سربازی خوب خواهد جنگید که مجرد باشد ، از این رو ازدواج را برای سربازان امپراتوری روم قدغن می کند.

کلودیوس به قدری بی رحم و فرمانش به اندازه ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت ، اما کشیشی به نام والنتیوس ( والنتاین ) ، مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می کرد ، کلودیوس دوم از این جریان خبردار می شود و دستور می دهد که والنتاین را به زندان بیندازند ، ولنتاین در زندان عاشق دختر زندانبان می شود ، سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد عشاق ، با قلبی عاشق اعدام می شود ...

بنابراین او را به عنوان فدایی و شهید راه عشق می دانند و از آن زمان نهاد و نمادی می شود برای عشق !

فلسفه سِپَندارمَذگان

در ایران باستان ، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد ، که از بیست قرن پیش از میلاد ، روزی موسوم به روز عشق بوده است ، در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با ۲۹ بهمن ، یعنی تنها ۴ روز پس از روز والنتاین ( ولنتاین ) فرنگی ، این روز «سِپَندارمَذگان » یا « اِسفَندارمَذگان » نام داشته است.

در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می کردند و علاوه بر اینکه ماه ها اسم داشتند ، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند ، به عنوان مثال روز اول « روز اهورامزدا » ، روز دوم ، روز بهمن ( سلامت ، اندیشه ) که نخستین صفت خداوند است ، روز سوم اردیبهشت یعنی « بهترین راستی و پاکی » که باز از صفات خداوند است ، روز چهارم شهریور یعنی « شاهی و فرمانروایی آرمانی » که خاص خداوند است و روزپنجم « سِپَندارمَذ » بوده است.

سپندار مذ لقب ملی زمین است ، یعنی گستراننده ، مقدس ، فروتن ، زمین نماد عشق است ، چون با فروتنی ، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزد ، زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد ، به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به عنوان نماد عشق می پنداشتند ، در هر ماه ، یک بار ، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن می شد ، جشنی ترتیب می دادند متناسب با نام آن روز و ماه ، مثلاً شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت ، که در ماه مهر ، « مهرگان » لقب می گرفت ، همین طور روز پنجم هر ماه سپندارمذ یا اسفندار مذ نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندارمذ نام داشت ، جشنی با همین عنوان می گرفتند.

سِپَندارمَذگان جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا می کردند ، در این روز زنان به شوهران خود با محبت هدیه می دادند ، مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده ، به آنها هدیه داده و با آنها نیکوئی می کردند.

ملت ایران از جمله ملت هایی است که زندگی اش با جشن و شادمانی پیوند فراوانی داشته است ، به مناسبت های گوناگون جشن می گرفتند و با سرور و شادمانی روزگار می گذرانده اند ، این جشن ها نشان دهنده فرهنگ ، نحوه زندگی ، خلق و خوی ، فلسفه حیات و کلاً جهان بینی ایرانیان باستان است.