نام علمی : Borage officinalis

گاو زبان گیاهی است علفی و یک ساله که ارتفاع ساقه آن تا ۶۰ سانتیمتر می رسد ، ساقه آن شیار دار و خاردار می باشد ، برگ های این گیاه ساده و پوشیده از تارهای خشن است ، گل های آن به رنگ آبی ، سفید ، بنفش و آبی می باشد .

گاو زبان احتمالا از شمال آفریقا به نواحی دیگر راه یافته و امروزه در منطقه مدیترانه ، نواحی شمال آفریقا و قسمت هایی از خاورمیانه می روید .

گل ، برگ و سرشاخه های گلدار آن به مصرف دارویی می رسد .

گل گاو زبان و برگ های آن دارای لعاب فراوان است ، این گیاه دارای نیترات پتاسیم ، رزین ها و مالات کلسیم ، منگنز ، منیزیوم ، اسید فسفریک و آلانتوئین می باشد .

گاو زبان از نظر طب قدیم ایران سرد است .

۱) گل گاو زبان و برگ های آن تصفیه کننده خون است

۲) آرام کننده اعصاب است

۳) عرق آور است

۴) ادرار آور است

۵) کلیه ها را تقویت می کند

۶) سرماخوردگی را برطرف می کند

۷) برای از بین بردن سرفه ، از دم کرده گل گاوزبان استفاده کنید

۸) در درمان برونشیت موثر است

۹) بی اختیاری دفع ادرار را درمان می کند

۱۰) التهاب و ورم کلیه را درمان می کند

۱۱) در درمان بیماری سرخک و مخملک مفید است

۱۲) ضماد برگ های گاو زبان برای رفع ورم موثر است

۱۳) برگ های گاوزبان را بپزید و مانند اسفناج از آن استفاده کنید

۱۴) برگ های تازه گل گاوزبان دارای مقدار زیادی ویتامین C می باشد و در بعضی از کشورها آن را داخل سالاد می ریزند .

گاوزبان بعلت داشتن آلکالوئید برای زنان حامله و کودکان مضر است .