نام علمی : Beta vulgaris

چغندر را از قدیم شناختند و حتی در حدود چهار قرن قبل از میلاد به خواص درمانی آن آشنا بوده و از آن استفاده می کرده اند .

چغندر بطور بومی در ناحیه مدیترانه و شرق اروپا وجود داشته است و در حال حاضر در بیشتر نقاط دنیا کشت می شود .

چغندر دو نوع می باشد ، یک نوع آن چغندر معمولی است به رنگ بنفش تیره و یا قرمز است و نوع دیگر آن چغندر قند است ، به رنگ زرد روشن می باشد که به مقدار بسیار زیاد در نقاط مختلف دنیا برای استفاده از شکر آن ، کشت می شود .

چغندر خوب آن است که زیاد در خاک نمانده باشد و یا به اصطلاح جوان باشد ، زیرا چغندری که زیاد رسیده باشد سفت می شود ، چغندر پیر معمولا گردنی باریک دارد و شیارهایی روی آن بوجود می آید .

چغندر بسیار مغذی است و سرشار از مواد معدنی و ویتامین ها است .

در جدول زیر مقدار مواد موجود در صد گرم چغندر آمده است :

انرژی - ۳۳ کالری

پروتئنی - ۱/۲ گرم

چربی - ۰/۰۶ گرم

هیداروکربن - ۷/۲ گرم

کلسیم - ۱۱/۱ میلی گرم

فسفر - ۲۰ میلی گرم

آهن - ۰/۸ میلی گرم

ویتامین آ - ۵۰۰۰ واحد

ویتامین ب ۱ - ۰/۰۱۵ میلی گرم

ویتامین ب ۲ - ۰/۰۲۵ میلی گرم

ویتامین ب ۳ - ۰/۳۳ میلی گرم

ویتامین ث - ۱۷/۶۲ میلی گرم

برگ چغندر خواص درمانی بسیاری دارد

۱- بعنوان ملین و رفع یبوست بکار می رود

۲- تقویت کننده کلیه است

۳- درمان کننده التهاب مجاری ادرار است

۴- بعنوان مصرف خارجی برای پانسمان زخم و درمان تاول مصرف می شود.

۵- چغندر مخلوط با آب هویج دفع کننده سنگ کیسه صفرا نیز هست .

۶- شربت چغندر بهترین نوشابه و تقویت کننده بدن و دافع سموم بدن است .

برای درست کردن شربت چغندر با آب میوه گیری آب سه تا چهار چغندر خام را بگیرید و آنرا با یک لیوان آب معدنی گازدار مخلوط کنید ، این شربت بسیار خوشمزه و انرژی زا است .

در زمان انتشار این مطلب مضرات خاصی برای آن نیافتیم ، اگر بیماری خاصی دارید جهت جلوگیری از تداخل دارویی احتمالی ، بیشتر تحقیق بفرمایید .